«وَ قَالَ (علیه السلام): أَحْبِبْ حَبِیبَکَ هَوْناً مَا عَسَی أَنْ یَکُونَ بَغِیضَکَ یَوْماً مَا وَ أَبْغِضْ بَغِیضَکَ هَوْناً مَا عَسَی أَنْ یَکُونَ حَبِیبَکَ یَوْماً مَا.»
«و درود خدا بر او، فرمود: در دوستی با دوست مدارا کن، شاید روزی دشمن تو گردد، و در دشمنی با دشمن نیز مدارا کن، زیرا شاید روزی دوست تو گردد.»
اللهّمَ صَلّ عَلی عَلی بنْ موسَی الرّضا المرتَضی الامامِ التّقی النّقی و حُجَّّتکَ عَلی مَنْ فَوقَ الارْضَ و مَن تَحتَ الثری الصّدّیق الشَّهید صَلَوةَ کثیرَةً تامَةً زاکیَةً مُتَواصِلةً مُتَواتِرَةً مُتَرادِفَه کافْضَلِ ما صَلّیَتَ عَلی اَحَدٍ مِنْ اوْلیائِکَ.
ترجمه ی صلوات امام رضا:
خدایا رحمت فرست بر علی بن موسی الرضا امام با تقوا و پاک و حجت تو بر هر که روی زمین است و هر که زیر خاک، رحمت بسیار و تمام با برکت و پیوسته و پیاپی و دنبال هم چنان بهترین رحمتی که بر یکی از اولیائت فرستادی.
در روز قیامت که برای آدمی هیچ مفری نیست انسان بشدت به رحمت الهی نیاز دارد البته هستند کسانی که این رحمت را برای خود در دنیا خریده اند.
به گزارش پارس به نقل از قدس، مهربانی از صفات پسندیده در اسلام و مورد تاکید آیات و روایات است که آثاری مطلوب بر زندگی فردی و اجتماعی انسان بر جای می گذارد.
پیامبر خدا (ص) می فرمایند: «هر که حتى به لاشه گنجشکى رحم کند، خداوند در روز قیامت بر او رحم آورد.»
همان حضرت (ص) می فرمایند: «سوگند به آن که جانم در دست اوست، وارد بهشت نمى شوید تا اینکه به همدیگر رحم کنید.» عرض کردند: اى رسول خدا! همه ما دلرحم و مهربانیم. حضرت (ص) فرمودند: «نه اینکه به یک فرد خاصى رحم کنید بلکه به عموم مردم رحم و مهربانى کنید. به همه مردم رحم کنید.»
امیرمومنان علی (ع) نیز می فرمایند: «در شگفتم از کسى که به رحم و شفقت فرا دست خود امید دارد، چگونه به فرودست خود رحم نمى کند.»
البته بنابر آنچه از مرور احادیث و روایات مرتبط با مهربانی به دست می آید مهربانی درباره گروه هایی خاص مورد سفارش بیشتری قرار دارد.
پیامبر خدا (ص) می فرمایند: «به عزیزى که خوار گشته و توانگرى که تهیدست شده و دانشمندى که در روزگار نادانان تباه گردیده است، رحم و مهربانى کنید.»
و نیز ایشان فرموده اند: «با مسکینان مهربانى کن.»
امیرمومنان علی (ع) نیز در این باره می فرمایند: «با کودکان خانواده ات مهربان باش و بزرگان خانواده ات را احترام گذار.»
امام صادق (ع) فرموده اند: «من به سه کس ترحم مى کنم که شایسته مهربانى اند: عزیزى که به خوارى افتاده و توانگرى که نیازمند گشته و دانشمندى که خانواده اش و مردمانِ نادان، او را خفیف و بى قدر مى شمارند.»